کرانه ها » رازهای عرفه .: کرانه ها :-: وبگاه شخصی حمید مشهدی آقایی :.
۲۱ شهریور ۱۳۹۵

«عرفه» روزی است که در عظمت همانند شب قدر است. انسان مومن با «شب قدر» و «روز عرفه» اوج می گیرد. «عرفه» روز معرفت و شناخت است. معرفت فقر و نیاز خود و عظمت خدا؛ شناخت ظرفیت های وجودی انسان و معرفت بیکرانگی عظمت و رحمت الهی! روز توبه است و بازگشت؛ چنانچه حضرت آدم و حضرت حوا (ع) در این روز به مقام توبه باریافتند. عرفه روز «تحلیل» است. «لااله الا الله» ذکری است که هر روز ذی الحجه گفتن آن مستحب است:

 

لااله الا الله به اندازه ی شب ها و روزها

لا اله الا الله به قدر موج های دریاها

لا اله الا الله به اندازه شاخ و برگ درختان ….![1]

 

روز «تسبیح» است و تحمید (حمد گفتن) و تکبیر. روز بزرگ ذکر کثیر است. اللهم صلّ علی محمد و آل محمد.

 

«عرفه» روز جبران فرصت های از دست رفته است. روز غنیمت شمردن بهترین زمان هاست. مَن لَم یُغفَر له فی شهر رمضان لم یغفر له الی قابلٍ الّا اَن یَشهَدَ عرفهً.[2]

«روز عرفه» روزی است که جان مومنان و مشتاقان در مکه و منا و مشعر و عرفات است. روز همراهی مومنان بازمانده از حج با حاجیان است. روزی است که حجاج در عرفات وقوف می کنند و مومنان در مسجد و خانه و حرم های اهل بیت، در سرزمین های پاک آغشته به خون شهیدان، وقوف می یابند. وقوف در عرفات، کار اصلی حاجیان در این روز است. وقوفی که ماندن نیست، سکون نیست، اقامت نیست، سکونت نیست! درنگ است، تامل و تفکر است! تفکر و درنگ در این که رفتنی است، فنا شدنی است؛ باید برود و به خدا برسد.

 

«روز عرفه» برای آن است که انسان به معارف دینی واقف شود و از اسرار الهی آفرینش باخبر گردد و بفهمد  تمام ثورت و مُکنت او در اطاعت از خدا است که «و طاعَتُه غنی».

 

امام سجاد به سائلی که در روز عرفه عرض حاجت و نیاز می کرد، می فرمود:«ویحک! اغیرالله تسال فی هذا الیوم، انه لیرجی لما فی بطون الحبالی فی هذا الیوم ان یکون سعیدا؛ وای بر تو! آیا از غیر خدا در این روز طلب حاجت می کنی؟! این روز روزی است که جنین هایی که در رحم مادرانند به رحمت خدا امید می برند و سعادت خود را آرزو می کنند.»[3]

 

«روز عرفه» می خواهد بگوید، اگر طالب رسیدن هستی! اگر عاشق سرخ رو شدن هستی، باید سرخی چهره را در زردی چهره و ناله و تضرع بیابی و جستجو کنی.

 

«روز عرفه» و صحرای عرفات، عین محشر است. هم حاجی به عرفات رسیده درآن صحرای بهشتی و هم سالک بازمانده از حج باید خود را در مقابل خدای خود ببیند. عرصه ی قیامت و حضور «بین یدی الله» را تجسم کند. عرفه تجربه «زنده شدن» و «ایستادن» و «حساب پس دادن» در مقابل محکمه الهی است!

 

روز عرفه و نیایش، عرفه امام حسین (ع) به ما می آموزد. معرفت خدا از دروازه خودشناسی است به مقصد خداشناسی! و در بین این مبدا (خودشناسی) و مقصد (خداشناسی) و در این سفر خطیر آن کس که ترا از راه می برد و از بیراهه بازمی دارد و به سلامت به مقصد می رساند «امام» است؛ «ولی خداست». به شهر توحید نمی رسی، به «حرم الله» بار نمی یابی مگر به اذن دخول امام و مگر امام رضا علیه السّلام در نیشابور نفرمود:«بشروطها و انا من شروطها».

 

راه ورود به شهر توحید و حصن استوار «ولایت الله» پذیرش ولایت ائمه هدی است و در حقیقت توحید بی ولایت معنایی ندارد!!

 

«روز عرفه» رایحه مهدی زهرا (س) در همه جا می پیچد.روز عدالت و حاکمیت مطلق حق است. مگر نه اینکه «تمامُ الحجِ لقاءُ الامام؛ حج واقعی با دیدن امام و معصوم تحقق می یابد.»

 

روز عرفه؛ روز نظر لطف و رحمت ویژه خدا است. لطف خدا به اهل روز عرفه از همه روزها بیشتر؛ به آنکه در حج است و عرفات، به آنکه در مسجد است، به هر کسی که در خاک خون رنگ شلمچه و هویزه، و به آنان که در سرزمین حج فقیران، در بلده طیبه مشهد، در کنار چشمه ی آفتاب هستند… اما حکایت زوار کربلا حکایت دیگری است!

 

روز عرفه، رایحه ی کربلا را نیز می افشاند، جهت نمای کربلاست! عرفه عاشورا نماست! و عرفات کربلانماست! مگر می شود روز عرفه را درک کنی و به یاد حسین فاطمه نیفتی؟ مگر می شود نیایش عرفه امام حسین (ع) را بخوانی و به یادش نباشی!

 

نمی دانم چرا هرگاه این فراز از دعای عرفه را می خوانم، اشکم جاری می شود:

«بار خدایا! من گواهی می دهم به توحید تو، به حقیقت ایمانم، به باور یقینم، به مویرگ های بینایی ام، به چین های پیشانی ام، به حنجره و راههای تنفسم، به لبهایم، به زبانم، به رگ های گردنم، به بندهای شاهرگم، به قفسه سینه ام! به آویخته های پرده قلبم، به قطعه های جگرم، به غضروف های دنده هایم، به مفاصل پاها و بندهای انگشتم، به گوشت و خون و پوست و مویم … و به تمام اعضایم.»[4]

 

چرا نگریم؟ چرا ناله نزنم؟! در رثای تو که همه این جملات را در عرفه و عرفات کوتاه گفتی و در کربلای عاشورا به تفصیل عمل کردی. با پیشانی خونی و رگ های بریده و لبهای خشکیده و چوب خورده و … می گریم و می گویم و می خوانم روضه ساربان را و …

 

آری! عرفه غسل و نماز و روزه و دعا دارد، اما زیاره الحسین را حلاوتی دیگر است:

… می گویم از لبان تشنه مسلم بن عقیل

می گریم از چشمان خون بار نایب به حق تو، مسلم

و رو به تو فریاد می زنم …
السلام علیک یا اباعبدالله.


 

[1]. مفاتیح الجنان، اعمال ذی الحجه

[2]. از امام صادق (ع)، الکافی، 4/66

[3]. من لا یحضره الفقیه، 2/211

[4]. مفاتیح الجنان، دعای امام حسین در روز عرفه



[ برچسب ها ] :
نظر شما در مورد اين نوشتار چيست ؟

دیدگاه خود را به ما بگویید.